ศิลปินกับครอบครัวผลลัพธ์คือครอบครัว แต่ว่า... : ray
posted on 01 Jul 2008 07:24 by bluefake in Rayahitoวันนี้ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่าวิญญาณข้างในวันนี้บอกให้ตื่นได้แล้ว เคยรู้สึกกันแบบนี้มั้ยรู้สึกว่าตัวเองเดินไปเดินมารอบๆ ห้องแล้ว พยายามที่จะตื่นแต่ยังขี้เกียจตื่นซะที แล้วอะไรละที่เป็นตัวเดินไปรอบห้องแล้ว จิตวิญญาณเหรอ? เวลาเป็นแบบนี้ทีไรตื่นขึ้นมาหัวมันหน่วงๆ ทุกที ใครเคยเป็นอย่างนี้บ้าง คิดไปเองคนเดียวหรือเปล่าวะ เอิ้กกกก
เมื่อคืนฝันถึงอะไรมากมายไปหมด ทั้งสิ่งที่ตัวเองทำในตอนนี้และสิ่งที่จะเกิดขึ้นมาในอนาคต ทุกคนเคยมีศิลปินที่ตัวเองชอบมากๆ ในดวงใจมั้ย ชอบแบบว่าให้คลั่งตายแค่ได้ดูด้วยคอนเสริต์เค้าออกมาแว่บแรกก็ร้องไห้ได้แล้ว เรามีนะอยากบอกว่าชอบศิลปินแบบนี้มันมีหลายคนด้วย แต่อย่างให้บ้าคลั่งจริงๆ ด้วยก็มีแค่ 1 คนเท่านั้น ดูจากในบลอคก็คงรู้ (หัวเราะ)
พอชอบศิลปินคนไหนซะคนมากๆ เริ่มรู้ึสึกมากขึ้นเท่าไรมันก็เหมือนเริ่มรู้สึกถึงความผูกผันพอเริ่มผูกพันก็เริ่มคิดว่าเค้าเป็นคนหนึ่งในครอบครัว พอเริ่มคิดว่าเค้าเป็นคนหนึ่งในครอบครัวก็เริ่มห่วงเค้าไปซะหมด พอมีอะไรเกิดขึ้นก็จะคิดในทางที่เลวร้ายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อในเวลาที่ต้องรับรู้ความจริงมันจะไม่ต้องเสียใจมาก เพื่อในเวลาที่ต้องรับรู้ความจริงจะได้หัวเราะออกมาได้บ้าง จะได้มีอามรณ์พูดออกมาว่า " โด่ววว แม่มมเอ๊ยยยย แค่นี้เอง " แล้วก็สนุกๆ ได้ต่อ
แต่พอเป็นแบบนี้เรื่อยๆ กลับมาคิดถึงในครอบครัวของเราจริงๆ ระหว่างศิลปินกับครอบครัวของเราเองเรารู้สึกห่วงอะไรมากกว่ากันนะ เคยรู้สึกมั้ยว่าบางครั้งเราทำให้ศิลปินคนหนึ่งให้มากกว่าทำให้ครอบครัวที่ให้กำเนิด ให้การเลี้ยงดูเรามาจนเติบโตได้ขนาดนี้ซะอีก... เคยรู้สึกกันแบบนี้หรือเปล่า? เราเคยพยายามทำอะไรซะอย่างให้พ่อในวันพ่อเหมือนที่พยายามทำให้ศิลปินที่เราชอบหรือเปล่า เราเคยพยายามทำอะไรอย่างสุดความสามารถเพื่อให้แม่ยิ้มได้เหมือนที่เราพยายามที่จะบอกศิลปินคนนั้นว่าเราชอบเค้าขนาดไหนบ้างหรือเปล่า? บางครั้งมันรู้สึกว่าครอบครัวมันใกล้ตัวมาก มากจนเกินไป จนหลายๆ คนต้องศูนย์เสียมันไปก่อน ก่อนที่จะรู้ว่าเมื่อเราไม่มีเค้าแล้วมันขาดสิ่งที่สำคัญในชีวิตไป แต่ศิลปินเค้าอยู่ห่างจากเราเพราะฉะนั้นความรู้สึกมากมายมันถูกเก็บเอาไว้ในใจ จนบางครั้งมันล้นทะลักออกจนเป็นแรงผลักดัน ความพยายามที่จะทำอะำไรซะอย่างเพื่อให้เค้าเห็นว่าเรายืนอยู่ตรงนี้นะ ในทางกลับกันกับพ่อแม่ละเราคิดกันยังไงอยู่นะ พ่อแม่พร้อมที่จะเข้าใจเราทุกอย่างว่าเราชอบคนนี้นะ คนนี้คือศิลปินที่เราชอบนะ ด้วยความเป็นพ่อแม่เค้าไม่มานั่งคิดน้อยใจหรอกที่จะเห็นลูกชอบศิลปินคนหนึ่งมากขนาดนี้ แต่ในส่วนลึกๆ เค้าเคยอยากให้เราพยายามทำอะไรซะอย่างให้เค้าขนาดนั้นบางหรือเปล่า อยากให้เราลองพยายามทำอะไรเพื่อเค้าดูบ้างซะครั้งขนาดนี้บ้างหรือเปล่านะ หรือเราเคยคิดพยายามทำอะไรขนาดนี้เพื่อพ่อแม่ตัวเองบ้างหรือเปล่านะ
เคยร้องไห้จะเป็นจะตายเพราะเค้า...
: แล้วพ่อแม่ละเราเคยรู้สึกถึงช่วงเวลาที่เค้าเหนื่อยแล้วอยากเห็นหน้าลูกมั้ย
พยายามตั้งใจเรียนอย่างสุดความสามารถ เพราะอยากเข้าใจที่เค้าพูดซะประโยค
: แล้วพ่อแม่ละเราเคยรู้สึกพยายามที่จะเข้าใจพวกท่านบ้างหรือเปล่า?
อยากบอกว่าเมื่อคืนทั้งคืนเอาแต่ฝันวนเวียนไปมาเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ทั้งคืน ตื่นขึ้นมาไปล้างหน้าเข้าห้องน้ำให้คิดเรื่องใหม่แล้วหลับให้สนิทไม่ก็ฝันเรื่องใหม่ไปเลย แต่สรุปแล้วมันก็ฝันถึงเรื่องนี้จนถึงตอนเกือบตื่น พูดไปพูดว่าเหมือนพร่ำเพ้ออะไรอยู่คนเดียว หลายคนอาจคิดว่ามาเพ้ออะไรตั้งแต่เช้าวะ ก็แยกแยะมันให้ถูกสิ แต่ว่า... พวกคุณไม่เคยรู้สึกกันแบบนี้กันบ้างเหรอ?
พอรู้สึกอย่างนี้มันทำให้ต้องพยายามทั้งสองอย่างไม่ให้น้อยหน้ากัน เพื่อพ่อแม่เราก็ต้องทำให้สุดความสามารถกว่าที่ผ่านมามากๆ เพื่อศิลปินที่เราชอบก็จะพยายามแบบท้อเท่าไรก็ไม่ถอยเหมือนกัน มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่ต้องมาแข่งขันกันอยู่แล้วใช่มั้ยละ แค่พยายามให้มันเพิ่มมากขึ้นที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ มันเหมือนพยายามทำอะไรอย่างหนึ่งมากๆ แล้วทำให้ลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ ไปเช่นกัน แต่พอรู้สึกถึงอีกอย่างที่ลืมไปพอกลับมาคิดเราทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ แบบนั้นมันคิดทำลายตัวเองไปหน่อย ครอบครัวยังไงก็คือครอบครัวเพราะคิดว่าเป็นครอบครัวบ้างครั้งก็เลยละเลย เพราะคิดว่ายังไงเค้าก็อยู่กับเราตลอดเวลาไม่หนีหายจากเราไปไหน คอยช่วยเราคอยพยุงตอนเราล้มเพราะฉะนั้นบางครั้งเลยคิดว่าครอบครัวคือของตาย แต่ในเมื่อรู้สึกถึงคำว่าครอบครัวแบบนี้แล้วทำไมไม่ลองกลับหันไปดูแล้วให้ความสำคัญกับครอบครัวมากกว่าเดิมบ้างละ อยู่ห่างกันโทรไปหาให้ได้ยินเสียงเค้าก็ดีใจแล้วนี้นา เรียนหนังสืออยู่พยายามเข้าใจศิลปินที่เราชอบว่าพูดอะไีรทำไมไม่พยายามทำเกรดให้ดีเพื่อมีอนาคตที่ดี ทำงานได้เงินเดือนที่ดีเพื่อให้พ่อแม่เราภูมิใจและไม่ต้องห่วงว่าลูกจะลำบากบ้างละ ที่พูดมามันเป็นอะไรพื้นฐานที่ทำให้พ่อแม่ยิ้มได้ละมั้ง ที่จริงอาจจะมีอะไรเล็กๆ น้อยๆ อีกหลายๆ อย่างที่ทำให้พวกเค้ายิ้มได้ แต่เพียงแค่เราไม่ไปนึกถึงมันแค่นั้นละ ว่าไปถึงไ่ม่ทำอะไรเค้าก็ดีใจที่เรายืนอยู่ตรงนี้อยู่แล้ว แ่ต่ว่าไม่อยากลองทำอะไรให้พวกเค้าดูบ้างเหรอ มันดีกว่าไม่ทำอะไรเลยใช่มั้ยละ เน๊าะ (ยิ้ม)
เพ้อมาไกลแ้ล้ว (หัวเราะ) เอาแต่พูดแต่พิมมันไม่ได้ผลออกมาหรอก
ตอนนี้มันถึงเวลาทำแล้ววววว..แย้ว..แย้ว..แย้ว..
ไปพยายามกันเถอะ เพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัว และเพื่อศิลปินของเรา
โ้อ้วววววววเย้ *วันนี้มันเพ้อได้โล่จริงๆ แต่ก็รู้สึกดีกับตัวเองสุดๆ* (ยิ้ม)
PEACE !!
RAY [blUeFaKe]